Billie Eilish – wykonanie live

Po raz kolejny prezentuję wykonanie live. Choć tym razem nie jest tak, że wersji studyjnej czegoś brakuje, po prostu uwielbiam tę spontaniczność, szorstkość i niepowtarzalność wersji na żywo. Billie Eilish to ciekawa postać, ale dziwnym trafem nie udało nam się spotkać wcześniej. W jej kierunku pchnął mnie kolega Szymon – dzięki.

Wpis zasługuje na taga: ten tekst, bo nie dość, że tekst Wish you were gay jest ciekawy w treści to jeszcze konstrukcja bardzo pomysłowa. A takie smaczki jak ten: „If three’s a crowd and two was us One slipped away” to po prostu „mniót na uszy”.

Polecam zapoznać się z artystką bo zaskoczy Was na 100%. To tutaj wybrałem bo tak mi akurat w duszy grało, ale inne jej propozycje są… hmmm… nietuzinkowe i warte uwagi.

High Five – wersja (nie) studyjna

Pamiętacie Bomba Estereo z bardzo ciekawską piosenką, której wersja (nie) studyjna podobała mi się niezmiernie a ta bardziej oficjalna była….. hmmm…. za bardzo ztuningowana na parkiet? Nie chcę tu z automatu negować wszystkich popowo-dyskotekowych „szlagierów” bo do czegoś trzeba się czasem wyskakać, a uszy, tak jak mięśnie na siłowni, muszą czasem dostać w kość (w bębenek????).

Czytaj dalej High Five – wersja (nie) studyjna

Jak walić po bębnach i szarpać struny

Pozostajemy w klimatach Pań co śpiewają, ale z małym twistem. Mr. Airplane Man to dwie Panie, które wiedzą jak walić po bębnach i szarpać struny! W ich wersji Commit A Crime Howlin’ Wolf‚a jest wszystko czego oczekuję od tzw. muzy do whiskey. Gitara jest ciężka niczym lokomotywa Brzechwy, gdzie jak wiemy nawet tysiąc atletów nic nie zdziała. Bębny rytmiczne jak szamańska mantra podczas tańca ku czci boga płodności. I ten wokal co na swój sposób cywilizuje tę przepiękną szorstkość tego covera. Jednak nie dajmy się zwieść, to może być też głos z Twojego najgorszego koszmaru.

Czytaj dalej Jak walić po bębnach i szarpać struny

Sia pod perukowym-kokardowym alter-ego

Sia jest teraz ogólnie znaną i rozpoznawalną artystką, która ukrywa się pod perukowym-kokardowym alter-ego. Ale ja ją pamiętam z czasów, kiedy była jeszcze…. hmmm… normalna? Nasza znajomość zaczęła się od tego właśnie kawałka: Soon We’ll Be Found. To już prawie 10 lat, a stwierdzam, że utwór jest tak samo magiczny dzisiaj jak był w 2009 roku. Od tego głosu przechodzą ciarki po plecach. Tak samo intensywne jak wtedy, tylko plecy ciut starsze i oprócz ciarek czuć inne sensacje… Teledysk to też piękne dzieło, którego stworzenie na pewno zajęło sporo czasu. I za to wielki kudos!

Czytaj dalej Sia pod perukowym-kokardowym alter-ego

A pod wpisem: 2 komentarze.