Take Me Out – cojones są nadal na miejscu

Take me Out to już klasyk, choć zdaje się jakby Franz Ferdinand grali to wczoraj (sic!). Numer ma fajne rockowe, nieogolone cojones, które nie pozwalają nogom stać bezczynnie ;). Jak się zabiera za taki klasyk to nie można zastosować podejścia jeden-do-jednego, nutka za nutkę. Najoczywistszym rozwiązaniem jest np. spowolnienie tempa czy zmiana instrumentu, ale nie zawsze kończy się to dobrym rezultatem. Internety pełne są przykładów takich coverowych odgrzanych kotletów.

Czytaj dalej Take Me Out – cojones są nadal na miejscu

Lekarstwo na absentia feminina vocalis – Ayo

OK, muszę się do czegoś przyznać. Okazuje się, że cierpię na pewne schorzenie laryngologiczne, które jeszcze nie ma nazwy zwyczajowej*, ale z łaciny nazywa się: absentia feminina vocalis. Przyczyny schorzenia nie są znane, ale nie ma co rozpaczać bo mam na to lekarstwo! Wystarczy Śpiewająca Pani i wszystko wraca do normy (przynajmniej na kilka dni…).

Czytaj dalej Lekarstwo na absentia feminina vocalis – Ayo

A pod wpisem: 5 komentarzy.

Wulkan Damiena

Nie wiem czy można tak powiedzieć, ale to co serwuje nam Damien Rice to cichy, subtelny wybuch. Wybuch emocji, prawdy i talentu. Pięknie się tego słucha, ale koniecznie w odizolowaniu (żona na zakupy, dzieci na podwórko, whiskey w dłoń, albo lepiej w gardło….).

A pod wpisem: brak komentarzy.

Fiona Apple – niezwykła maszyna

Ha! Dzisiaj prezentuję kolejną śpiewającą Panią. Raczej nie do usłyszenia w radiu i w Polsce mało znana – Fiona Apple – ma kilka ciekawych muzycznych propozycji. Ten konkretny numer: Extraordinary Machine – to dla mnie właśnie taka tytułowa niezwykła maszyna. Jak słyszę te wyraźnie zaakcentowane, pięknie wybrzmiałe pojedyncze dźwięki, ten pietyzm w głosie i dbałość o każdą nutę to widzę precyzyjną robotę. Maszynę rodem ze szwajcarskiej Jury zegarskiej.

Porównywanie muzyki do maszyny  jest być może nie na miejscu bo ta pierwsza powinna wypływać z serca, być nieokiełznanym tworem chwili szaleństwa. W przeciwieństwie do maszyn, od, których oczekujemy nieomylności, powtarzalności i stabilnej pracy. Jednak w tym wypadku, to porównanie,  to mój sposób na oddanie pokłonu dla artystki. W maszynie Fiony Apple, nie ma dużych śrub, niedopasowanych elementów i druciarstwa. Majstersztyk.

Polecam też: O’ Sailor

Her Lies – Asaf Avidan na bluesowo

Jeszcze zanim wzięli się za niego DJ-eje i stał się rozpoznawalny – Asaf Avidan trafił w moje uszy z tym numerem (coś około 2008 roku). Szczerze się przyznam, że po pierwszym przesłuchaniu byłem przekonany, że to kobiecy wokal (sic!). Nie znam całej jego twórczości, wiem jedynie, że latały po radiu jakieś remixy czy „dansowe” przeróbki więc ten Asaf Avidan na bluesowo może być zaskoczeniem.

Właśnie wsłuchałem się w tekst i już wiem dlaczego tak mnie ten numer „bierze”. W tym tekście, jego interpretacji, głosie i krzyku słychać autentyczność, czuję, że on to przeżył a ja przeżywam z nim…

Tak to jest z tymi babskimi kłamstwami 😉

 

A pod wpisem: brak komentarzy.

Elephant Gun – zadziwiająca lekkość

Nawet nie wiem jak trafiłem na tę piosenkę zespołu Beirut. W każdym razie musiał to być dobry dzień, bo „Elephant Gun” jest naprawdę ciekawski. Za każdym razem gdy do niego wracam czuję, że dostaję zastrzyk pozytywnej energii. Tekst, o którym trzeba chwilę pomyśleć, przekrój instrumentów, ten mix stylów, wokal i sam teledysk. Wszystko ma zadziwiającą lekkość jak na piosenkę ze słoniem w tytule 😉

Aż trudno uwierzyć, że ta pesniczka ma już 11 lat!

 

A pod wpisem: brak komentarzy.